Genç kız feci bir hastalığın pençesinde kıvranıyordu. Yaralı kalbi artık bu dünyaya daha fazla dayanamamaya baÅŸlamıştı. Çok zengin olan ailesi tüm gazetelere, kalp nakli için ilan vermiÅŸlerdi…
Canını feda edecek birini arıyorlardı…Genç kız ise her gün hastane odasında biraz daha solmaktaydı. Yine yalnızdı odasında, gözü yaÅŸlı, boynu bükük ölümü bekliyordu…Gözlerini kapadı, bu küçük odada gözyaşı dökmekten bıkmıştı… Yine de engel olamadı pınar gibi çaÄŸlayan gözyaÅŸlarına. SevdiÄŸi geldi aklına, fakir ama onu seven sevgilisi… Her gün aynı ÅŸeyleri düşünüyor, anıları bir film ÅŸeridi gibi gözünün önünden geçiyordu…
“Param yok ama sana verebileceÄŸim sevgi dolu bir kalbim var” demiÅŸti delikanlı…
Genç kız da zaten baÅŸka bir ÅŸey istemiyordu… Sevgiye muhtaç biri, sevdiÄŸinin sevgisinden baÅŸka ne isteyebilirdi ki… Ama olmamıştı iÅŸte, dünyalar kadar olan sevgilerinin arasına, o lanet olasıca para girmeyi bilmiÅŸ, onları ayırmıştı… Ä°ÅŸte paranın geçmediÄŸi zamanlara gelmiÅŸlerdi.. Ne önemi vardı artık? Åžu son günlerinde, sevdiÄŸi yanında olsa yeterdi…
Ayrılıklarından bu yana 5 bitmeyen, çile dolu yıl geçmiÅŸti… Her günü zehir, her günü hüsran… Ama genç kız hep sevgisini yüreÄŸinde taşımış, kalbini kimseyle paylaÅŸmamıştı. SevdiÄŸini düşündü iÅŸte o an.. Acaba o neler yapmıştı bu kadar sene boyunca.. Kimbilir kiminle evlenmiÅŸ, çoluk çocuÄŸa karışmıştı… Gözlerinden bir damla yaÅŸ daha damladı kurumuÅŸ, bitmiÅŸ ellerine. Ellerine baktı, bir zamanlar ellerinin, elerini tuttuÄŸunu hayal edip, her gün saatlerce ellerini seyrederdi…
En çok da saçlarının dökülmesine üzülüyordu. Çünkü sevdiÄŸi dokunmuÅŸ, koklamıştı onları. Her bir tanesi koptuÄŸunda, kalbine bir ok daha saplanıyordu. Kalbi yine sızlamaya baÅŸlamıştı. Belki sevdiÄŸi yanında olsa, kalbi bu kadar yorulup, veda etmezdi yaÅŸama… Zaten artık ölüm umurunda deÄŸildi genç kızın. SevdiÄŸinden ayrı yaÅŸamanın ölümden ne farkı vardı ki.. Tekrar o geldi aklına… KeÅŸke keÅŸke yanımda olsa dedi. Son bir kez elini tutsa yeterdi. Gözlerini son bir kez öpse, rahatça ebediyen gözlerini kapatabilirdi artık…
Gözleri pınar gibi çaÄŸlamaya baÅŸladı. SevdiÄŸini son bir kez göremeden ölmek istemiyordu.. Ufak da olsa ondan bir hatırasını almadan bu dünyadan göçmek istemiyordu… Oysa sevdiÄŸi, kim bilir kiminle beraberdi. Kendi sevgi dolu kalbinin kimseyle paylaÅŸmayı düşünmemiÅŸti bile, ama acaba o paylaÅŸmış mıydı ? Onun sevgisini silmiÅŸ atmış mıydı acaba kalbinden ?
İçi birden nefretle doldu. Ãœstüne büyük bir ağırlık çöktü. Onu düşündükçe her dakikasının zehir olması artık çok daha ağır geliyordu genç kıza…
Ölmek istedi, artık yaşamak istemiyordu bu dünyada.. Ama sevdiğinden bir hatıra almadan ölmeyeceğine and içmişti.
Tekrar gözlerini açtı. Kim bilir belki de sevdiÄŸi onu unutmuÅŸtu.. Bu düşünceler içinde derinliÄŸe daldı… Birden babası girdi odaya, kızına kalp nakli için bir gönüllü bulduklarını müjdeleyecekti. Fakat genç kız çoktan uykuya dalmıştı.. Bir meleÄŸi andıran masum yüzü, sevdiÄŸinin özleminden sırılsıklamdı…
O gece biri gözlerini dünyaya kapadı, genç kız ameliyata alındı. Tekleyen ve görevini yerine getirmeyen kalbi deÄŸiÅŸtirilmiÅŸti. 1 hafta sonra tekrar gözlerini açtı dünyaya genç kız. Ama dünya daha farklı geldi ona. Sanki bir ÅŸeyler eksikti…
Aradan aylar geçmiÅŸ genç kız artık iyice iyileÅŸmiÅŸti. Ama içindeki burukluÄŸu bir türlü atamıyordu. SevdiÄŸi aklına gelince kalbi eskisinden daha çok sızlıyordu.. Bir kere, bir kere görebilsem diye mırıldandı… Kalbi yine sızlamaya baÅŸlamıştı. Yeni kalbi onu iyileÅŸtirmiÅŸti ama nedense her gece aniden hızlanıyor, onu uykusundan uyandırıyor ve sanki yerinden çıkacakmış gibi atmaya baÅŸlıyordu… Genç kız bir anlam veremediÄŸi bu durumu doktora anlatmış, ama ameliyat kolay deÄŸil, bir aydan geçer demiÅŸti doktor.
Aylar geçmiÅŸti ama hala aynıydı durum. Çiçeklerinin yanına gitti. Her gün onlarla saatlerce dertleÅŸiyor, zaman zaman aÄŸlıyordu onlarla.. En çokta kan kırmızısı gülünü seviyordu. Çünkü kırmızı gülün onun için yeri apayrı idi. Oda genç kızla beraber gülüyor, onunla beraber aÄŸlıyordu. Onu sevdiÄŸi gibi görüyordu genç kız. Ve gülünü sevdiÄŸini ilk gördüğünde ona hediye edeceÄŸine dair yemin etmiÅŸti. BaÅŸka türlü paylaÅŸamazdı gülünü kimseyle…
Kapı çaldı aniden. Kapıyı açtı ama kimse yoktu. Gözü yerdeki beyaz zarfa iliÅŸti. Yavaşça eÄŸilip zarfı yerden aldı. Birden kalbi deli gibi atmaya baÅŸladı. Ne olduÄŸunu anlayamıyordu. Zarfın üzerinde ne bir isim, ne bir adres vardı. Zarfı açtı, içinden beyaz bir kağıda yazılmış bir mektup çıktı. Kalbi daha hızlı atmaya baÅŸladı. Onun kokusu vardı kağıtta. Evet, onun kokusu vardı. Yıllar yılı özlemini çektiÄŸi, yanında olabilmek için canını bile verebileceÄŸi sevdiÄŸinin kokusu vardı mektupta.. Başı dönmeye baÅŸladı. KoltuÄŸuna geçip oturdu yavaşça…Kağıdı açtı. Ve elleri titreyerek okumaya baÅŸladı.
“Sevgilim, senden ayrıldıktan sonra, bir kalbe 2 sevginin sığmayacağını bildiÄŸimden dolayı, ne bir kimseyi sevebildim, ne de kimseye bakabildim… Her günüm diÄŸerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin daha da artıyordu.. Sana kitapları dolduracak kadar ÅŸiirler yazdım. Her biri diÄŸerinden daha da hüzünlüydü. Yazdım, okudum, aÄŸladım… Her gün yazdım, her gün okudum, senelerce aÄŸladım… Her gece seni düşündüm sabahlara kadar, her gece senin yanında olmayı istedim. Ve her gece sensizliÄŸe lanet ettim, uykuları haram ettim kendime, sensiz olmanın acısını gözlerimden çıkardım… Ve bir gün her ÅŸeyi deÄŸiÅŸtirecek bir fırsat çıktı önüme. Bunu fırsatı deÄŸerlendirmeyip, kendime haksızlık edemezdim… Ve deÄŸerlendirdim… Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye.. Ama tam tersi oldu. Seni daha çok özlüyorum artık… Senden çok uzaklardayım belki, ama yine de seni görmek için uzaklardan gelebiliyorum. Hem de her gece… Seni seviyor, seyrediyor ve eÄŸilip sen uyurken yanağına bir öpücük konduruyorum.. Bazen gözlerini açıp bakıyorsun, geldiÄŸimi bildiÄŸini sanıyorum ama yine o tatlı uykuna geri dönüyorsun. Yarın birbirimizi sevmemizin 6. senesi… Hep ben geldim ÅŸimdiye kadar senin yanına, yarın da sen gel olur mu sevgilim.. Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettiÄŸim, kalbime iyi bak olur mu ? Çünkü göz yaÅŸlarımla, adını yazdım ona… Seni senden bile çok seven bir sevgi var kalbinin içinde… Unutma, kırmızı gülü de unutma olur mu? Seni Seviyorum, Yanıma Gelinceye Kadar da SeveceÄŸim
|
Yorum yaz
|

Yazılar(RSS)