Hep ölüm haberleri. Oysa ben YaÅŸamak Ä°stiyorum. BaÅŸkalarının da yaÅŸamasını. Ãœlkemde, kentimde mutlu olmayı…
Bütün gece korkudan uyuyamadım. Ölüm korkusu sardı benliÄŸimi… Yine de ekrana bakmaktan, haberleri izlemekten kendimi bir türlü alamıyorum… Yıkıntıların altından hala canlı çıkarmaya uÄŸraşıyorlardı… Bu sahnelerden birini ömrümce unutmayacağımı biliyorum. Betonların üstünden biri, bulduÄŸu ufacık bir delikten aÅŸağıya seslendi…
“Kim var?”
Bir çocuk sesi yanıt verdi. Tertemiz. Acılardan uzakmışcasına…
“Annen nerede?”
“O uyuyor…”
“Bırak onu uyusun yavrum. Sen gel, gazoz alacağız…”
ÇocuÄŸu çıkardılar sanırım. Daha fazla bakamadım… Hıçkırıklarımı tutmam olası mıydı…
Haydi bilimci amcalar. Daha çok yorulun. Depremi felaket haline gelmeden önlemeye çalışın. Hiç deÄŸilse gününden önce öğrenmeyi, insanları uyarmayı becerin. Sizden bunu beklemek biz çocukların hakkıdır. Çünkü YaÅŸama Hakkımızı kullanmak istiyoruz. Bilimde sizi geçmeyi de…
|
Yorum yaz
|

Yazılar(RSS)