Kadıköy Kuşdili’ndeki dört yol ağzında trafik çok sıkışık olduğu için sürekli polis otosu bekler. Trafik polisleri megafonla bağırarak trafiği idare ediyolar işte. Neyse bağırıyo eleman “34 PTS 723 lütfen sağa çek” O sırada ordan geçmekte olan öteki trafik otosu megafonla espiri yapıyor bunlara
“Lütfenini yiyim senin, bu ne kibarlık lan Mıstafaa?. Muhahaha!”

Okula ulaşmak için, Beşiktaş Akaretler’den Sarıyer minibüsüne biniyorum. Epey boşça olan minibüse, orta yaşlarda bir abi biniyor ve benim gibi en öndeki üçlü koltuğa, yanıma oturuyor. Az sonra cebinden cüzdanı çıkarmak için hafifçe ayağa kalkan abimiz, minibüsçünün ani freni ile kafasını sert bir şekilde minibüslerde motor kabini üzerinde bulunan tahta para kutusuna çarpıyor. Ebleh bir bakışla yerine oturan abide bir kısa devre olmuş olacak ki, parayı minibüsçüye uzatıyor ve: - Bi kısa camel versene!

1,5 yaşında bir oğlum var. Ee tabi biraz kakada problemliyiz. Oğlumun bezini değiştirirken, eğer bezimizde kakamız varsa hep onu seni haydut, seni diye severek alırım. Bu lafımı öyle benimsemiş ki oğlum.. Birgün karşıma geçti ve elini kıçına vurarak anne haydut, haydut dedi…:)

Çizim yapıyorum. Eve iş getirmiştim. Gecenin ilerleyen saatlerin de uykusuzluğun ve yorgunluğun verdiği rehavetle bi sigara içip biraz televizyon izlemeye karar verdim. Telelevizyon açık, kumandayı aldım, yatağa uzandım, ağzımdaki sigarayı yakmaya çalışıyorum. Ama bir gariplik var ve ben sigarayı yakamıyorum. Birdaha çakıyorum, olmuyor. Bir aksilik var ama ne olduğunu bilemiyorum. Tekrar çaktım yine yanmadı. Bir daha ve bir daha, olmadı yakamadım ta ki ben o kahkahayı atana kadar. Neden mi? çünkü çakmak sandığım şey televizyon kumandasıydı.

Çok sevdiğimiz bir aile dostumuzun eşi (Adile teyze)çok akıllı ama bazen dalgındır. Bir gün oğlu ve arkadaşları apartman kapısının önunde kimin annesinin yapılacak şakaya inanacağına dair iddaya girerler. Herkes Adile teyzeye oy verir ve bakın ne olur?……
Apartman girişindeki guvenlik tlf numarasından dairenin ziline basılır, Adile teyze açar ve EFENDIM der, devamı…
Oğlu: -Anne ben arkadaşlarla kızılaydayım merak etme biraz geç kalıcam.
Adile teyze: -Çok gec kalma senin sevdiğin yemeği yapıyorum, birsey olursa zaten cepten ararım
der. Ve kapatır.Arkadasları Adile teyzenin şakayı anladığını ve iyi bir cevap verdiğini düşünürken, oğlu inanamaz ve hep beraber yukarı çıkarlar. Kapıyı çaldıklarında Adile teyze kapıyı açar ve ne çabuk geldin? der ve aaaaaaaa!! ben biraz önce evin telefonuyla konuşmamıştım ki der..İster inanın ister inanmayın ama GERÇEK. Biz onu bu yüzden çok seviyoruz.

Birgün;halamın oğlu engin’le bereber gece saat 23 sıraları sohbet etmekteydik tam o sırada bizim mahalleden ismail abimiz var o otobüsten inmek üzere her zamanki ismail abi içmiş ve eve gelmiş tam o sırada biz ismail abiyi unuttuk ve konuşmaya devam etmekteyiz.bizim kapının önündeki logar kapağı içine düşmüştü ve otobüsün orta kapısı tam logarın önünde durmuş tabi bizim ismail abide onun içine düşmüş biz farkında değiliz.biz sohbete devam ediyoruz.o sıara hala oğlu İsmail abi nezaman kayboldu ortalıktan diye söylendi evi epey uzaktı yola baktık yoldada yok ,o sırada logarın içinden sesler gelmeye başladı beni kurtarın beni kurtarın diye neyse bir baktık İsmail abinin üstü hep lağam olmuş pispis kokuyor bir yandan İsmail abiyi eve götürüyoruz diyer yanadan yerlere yatıp yıkılıyoruz.bu benim anım kabul ederseniz sevinirim.gerçek ve doğruları yazdım.

Olay 94 senesinde orta 3′teyken geçiyor.Üsküdar B.Felek Lisesinde okuyorum. Ders Fen Bilgisi. Tenefüste evden getirdiğim yarım ekmek sandviçi bir güzel götürmüştüm. Hoca derste bir konu verdi ve herkes sessizce okusun dedi. Sınıfta çıt yok. Ben de dalmış konuyu okuyorum. Birden içimden gelen bir sesle dersin ortasında garrççççççççççç……diye bir geğirdim. Rahat bir 3-4 saniye sürdü.. Sınıftakilerin yüzlerini artık siz düşünün. Belki bu yazıyı iğrenç diye yayınlamazsınız ama ne yapayım işte bu olay gerçekten başımdan geçti..

Bir gün arkadaşlarla mahallede otururuyoruz bir abimizin eski bir anadolu vardı, bize gelin bir yardım edin aşağıdan bi mobilya alacağız dedi bizde tamam deyip arabaya bindik ön tarafa iki arkayada bi arkadaşı atıp yola koyulduk neyse ara sokaklardan falan geçip gideceğimiz yere vardık ama aradığımız kişiyi bulamadık geri dönerken yolda polis arabasını trafik zannedip arkadaki arkadaşa eğilmesini söyledik ondan sonra onun normal polis asayiş olduğunu anladık bizim abide koy gitsin dedi ondan sonra biz onları takip ediyorduk yolda bir anda frenler tutmamaya başladı ışıkta kırmızı yanmıştı freni pompalıyordu ama ne çare hızla polis arabasına girdik ve polisler kafaları tavana vurdu bende dedimki abimize koydukmu abi dedim. O sıra komiser inip ne yapıyorsun be adam deyince bizim abide “şeyini şey ettimde komserim şey olmadı” gibi acayip birşey söyledi biz bile bunu nasıl söylediğine inanmak istemiyorduk acayip bir gündü.

Okuldan eve ilerliyordum ve hava da müthiş yağmurluydu bu arada acayip derecede sıkışmıştım bacaklarımı birbirine dolayıp yürümem bile faydasızdı ben de dayanamayıp salıverdim zaten yağmur sularıyla yeterince ıslanmıştım pek bişey fark etmemişti tamam tamam biliyorum iğrencim beni anlayabilmen için yaşaman lazım ama itiraf etmeliyim ki çok rahatlatıcıydı işemek kadar güzel bişey var mı ya?! :)))